j'ecris

karşılığı olmayan anları hepimiz az biraz biliriz.
ya kelimeler kifayetsiz deriz ya ortada ne varsa işte.
geçmişle gelecek hakkında olanların hepsi hep bazı anlara sığdırılmaya çalışılır.işte bu tüm mesele.
ve ben yine bi rakı masasında  dedemi anıyorum.

dedemin söylediği güzel bi kaç cümle vardı.bundan yıllar öncesiyle başlayan cümlelerle sevginin manasına dokunmaya çalışıyordu.
görmekten bile sakınılan dönemler olurmuş o zamanlar.
iki kelimeyi kuracak  tek bi saniyenin manası çok büyükmüş.
bunun için beklenirmiş.
özlemek tam da bunun gibi bi şeymiş.
bi an'ı paylaşmanın, çok çok büyük bi' mutluluk yarattığı yarattığı günlermiş.
 ne eksik ne fazla 
geçmişi anlatırken hep gülümserdi,
gelecekten bahsederken de rakısından bi yudum alıp yine gülümserdi.
çerçevelere koyulan her fotoğraf böyle olmalı derdi,  al bu çerçeveyi  
ve içerisine ne koymak istiyorsan onu yaşa.

keşke bu cümle babama değilde bana söylenmiş olsaydı,
zar zor hatırladığım hafızamın sınırlarını zorladığım ciddi cümleler bunlar.

olay sadece bi çerçeve.bi de biraz rakı.






Hiç yorum yok:

Yorum Gönder