anı.

Yine dedemi andığım gecelerden biri.
ve yine yanıbaşımda olmasını istediğim deniz.
Dedemle geçirdiğim son yaz olmalıydı sanırım,üzerimde bi avuçluk bikinim ve kıyıda bir oraya bir buraya koşturuyorum.Dedemin başında bej renkte bi şapka.
Dalga çıkıyor bir anda, ben dalgaya koştukça dedem bana koşuyor.Oyun sanıyorum bende haliyle ,uzattıkça uzatıyorum .Kalp dayanmıyor korkuya,sonunda dedemin beni kucaklayışını hatırlıyorum.Ağlamıştım beni denizden ,denizi benden saklıyor diye.

Deniz benden daha da büyük o zamanlar tabi. Anlamıyorum sadece seviyorum ya benim için o zamanlarda bu kafi.
Yine kuşları gösterip beni güldürebilmişti orası ayrı.

en sevdiğimiz şeylerin bile ikilemini yaşamaya meyilli insanlarız.
güzellikten ziyade korkusu kalır kenarda köşede.
ve en sevdiğimiz şeylerde, sevgimizin diğer şeylerden daha da üstün olduğu gerçeğini hatırlarsak eğer,
o korku hiç olmamış gibi gelir insana.
başımızda dönsün, dünya da dönsün bi şekilde bi deniz kıyısında .bu bize her zaman yeter.

özlediklerimiz ve en sevdiklerimiz için; 




1 yorum: