x


bi kaç kere nasıl neden geldim bilmeden bi çarpım tablosunun içinde buldum kendimi
önüme gelen her rakamın üzerime kat kat kat daha fazla yük bıraktığı görülüyordu.
matematiği sevmezdim ki oldum olası zaten.
ben yerımı değiştirdikçe  illa yeni bi rakama denk gelmiştim
ilkokul üç talebesinin zihnine kazındığı bi işlem olmaktansa, ilkokul üç talebesi olmayı yeğlemiştim
kafam karışmıştı . buralarda kahvede yoktu var sanmıştım. çaya kaldık iyimi diyip devam etmiştim.
şaşıranlar mı dersin efendim, bi çırpıda yutup bitirenler mi. niceleri gelip niceleri geçmişti. amaç hafızada kalmaktı,basittim kaybolduğum yer çarpım tablosu lan diyip gülmüştüm. noktalama işareti olarak yaşamını sürdürmek istediğini söyleyen arkadaşımı düşünmüştüm sonra.çok normal bi çevrem yoktu  yüzdendi tüm bunlar belkide.kimileri bunu isterken kimileri de zamanı durdurabileceğine inanıyordu. kimisi hayatının ön deneme olduğunu düşünüyordu. kimisi bi mevsimdi kimiside dünya üzerindeki sadece bi madde.
yinede güzellerdi.güzel olmayı hep sevmişlerdi

şişesindeki son damlanın sigasını söndürmek için yeterli olduğunu düşünen herkesin kaybolabileceği bi yerdi burası. buralarda hikaye için süslü cümlelere gerek yoktu nasıl olsa ,sen ve ben için hiçbir şeye gerek olması gerekmediği gibiydi.
telaşla uyanmanın telaşı gerektirmediğini söylemek istedim sadece,
 sanada günaydın.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder