tamba tumba

dedesiz bi çocukluk zordur canım.
tutunduğun bi kaç anıyı irdeleyip durursun.
ama an gelir
tek bi şey bile ,tekrarladığı sürece iyi hissettirebilir seni.

günün birinde harfleri bi araya getirip konusmaya calısıyordum,dedemın bilincinde oldugumu bi sekilde ona göstermeye calısıyordum.
kar tanelerini anlatıyordu bana, bak birbirlerine uzaklar diyordu.
kardan adam yapınca yakın oluyorlar ama diyordum. o ısrarla temassız olmanın bazen kimya gereği mümkün oldugunu anlatırken ben ısrarla bir araya getirmeye calısıyordum.
bunu bazen kelimeler üzerinde ,ya da bazı insanların kimyalarına göre yorumluyorum şimdi.
dedem haklı.
ben bunu bilimden değil dedemden öğrenmiştim canım.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder